Felicitaties van de burgemeester voor honderdjarige Siska Simons-Franken
STEENBERGEN - Dinsdagmiddag bracht burgemeester Ruud van den Belt een felicitatiebezoek aan de honderdjarige mevrouw Siska Simons-Franken. In de huiskamer van Reginahof aan de Kruitweg hadden de zes kinderen van de eeuwelinge zich verzameld en daar werd de taart aangesneden. Maar eerst werd de burgemeester ontvangen en kreeg de honderdjarige van hem de felicitaties en een mooie bos bloemen.
Siska Franken is op 25 april 1926 geboren in Bergen op Zoom. Ze huwde met Cor Simons en het echtpaar kreeg acht kinderen. “Twee van onze kinderen zijn overleden”, vertelt Siska. De andere zes wonen in Bergen op Zoom, in Wouw en in Lepelstraat en omgeving. Siska zorgde voor de kinderen, Cor verdiende de kost als timmerman. “Cor was een lieve man”, weet Siska.
Op haar hoge leeftijd is herinneren best moeilijk en het lukt ook vaak niet meer. Wel weet ze nog dat ze een van de eerste bewoners was toen de woonvoorziening in 2016 opende. En ook waarom ze naar Reginahof kwam: “Ik ben maar alleen. Hier kan je met meer mensen wonen. In de gezamenlijke huiskamer is Siska vaak te vinden. “Vooral ‘s avonds, na het eten”.
Naaiwerk en veel breien
Naast de zorg voor haar kinderen maakte Siska Simons-Franken in haar vroegere leven veel kleding en deed ze herstelwerk als naaister. Ook breide ze veel: “truitjes, jurkjes, sokken en mutsen”. Het naaiwerk doet ze al heel lang niet meer, maar op de tafel in haar studio getuigen de breinaalden en de bollen wol ervan dat het breien nog steeds lukt. “Ik brei vooral dekentjes. Die gaan allemaal naar Nispen, daar is een adres waar het breiwerk wordt verzameld. De dekentjes gaan naar landen waar de mensen deze hard nodig hebben”.
Prachtig feest
Hoeveel kleinkinderen Siska heeft weet ze niet goed, laat staan het aantal kleinkinderen. Gelukkig kunnen haar dochters dit aanvullen: “14 kleinkinderen en 27 achterkleinkinderen”. Die waren met haar kinderen present op het feest dat afgelopen zaterdag werd gevierd, de dag waarop ze echt jarig was. “Het was een prachtig feest”, weet Siska nog, ze heeft ervan genoten. “Om tien uur ‘s avond ging ze naar huis, omdat ze bang was dat ze anders voor een gesloten deur zou staan”, vertellen dochters Helma en Corina. “Moeder is er eentje die er graag als laatste bij wil zijn. Ze wilde zaterdagavond dan eigenlijk ook nog niet naar huis”.
Het is nu wel genoeg geweest
Van de afgelopen jaren weet Siska Simons-Franken zich niet zo veel meer te herinneren. Er is in de afgelopen eeuw zoveel gebeurd. Maar over één ding is ze heel duidelijk. Na een mooi lang leven is het nu wel genoeg geweest. “Ik ben levensmoe”, zo stelt ze. We praten er over en Siska vertelt dat ze het liefst rustig in haar slaap heen zou gaan. “Maar ik ben nog te gezond en vrees dat ik misschien nog wel een aantal jaren blijf leven. Maar ja, je hebt er niks over te zeggen, hè”.
Door: Peter Vermeulen
