Drie oude getrouwen met pensioen bij basisschool Maria Regina
STEENBERGEN - Het einde van dit schooljaar betekent voor drie bekende gezichten op de Maria Reginaschool ook het einde van hun loopbaan bij deze basisschool. Con de Groot, Marlon Jordans en Petra Vermeulen gaan van een welverdiend pensioen genieten. Deze donderdag werd ter gelegenheid van hun afscheid op school een feest georganiseerd. Na ruim veertig jaar beëindigt het drietal de werkzaamheden in het onderwijs. Toen ze begonnen was het krijgen van een baan als leerkracht een geschenk, in jaren met een enorm overschot aan onderwijskrachten. Hoe anders is dat nu.
“Maar er is in al die jaren nog veel meer veranderd. De maatschappij, de leerlingen, de lesmethode, al wordt wel van veel zaken teruggekomen. Niet alle vernieuwingen zijn goed”. Bijzonder is dat alle drie de leerkrachten via de Gummarusschool naar de Maria Regina zijn gekomen. Destijds kromp de Gummarusschool en groeide de Maria Regina, toen nog gevestigd aan de Middenwal en Kruitweg.
Leraar of sportjournalist
Con de Groot (64) begon zijn onderwijs carrière in 1983 op de Gummarusschool en stapte in 1991 over naar de Maria Regina. Hij volbracht in zijn beginperiode ook nog de 16 maanden dienstplicht net als veel van zijn leeftijdgenoten. “Ik heb altijd met veel plezier gewerkt”, zegt de ras-Steenbergenaar. “Destijds had ik voor mezelf twee opties: leraar worden of sportjournalist. Het werd leraar, want veel ‘s avonds werken en in het weekend trok me toch niet zo. Ik heb altijd met veel passie mijn werk gedaan. De band met de kinderen vond ik heel stimulerend. Nu na 43 jaar vind ik het overigens wel goed zo. De werkdruk kost veel energie. Ik ben destijds gestart zonder de invloed van de computer, nu ben ik dagelijks wel een uur bezig met het doorspitten van mijn mail. Naast het pure onderwijs zijn er ook tal van vergaderingen, cursussen en workshops. Tot vorig jaar stond ik vijf dagen voor de klas en gaf les aan de groepen vier tot en met acht, waarbij het meest aan de groepen 7 en 8. Dit jaar werk ik nog twee dagen en nu merk ik ook dat ik toe leef naar meer rust. Het meest ga ik de lachende gezichten van de kinderen missen en daarnaast de gezelligheid van mijn collega’s.”
“In al die jaren zijn er tal van zaken waaraan ik met plezier terugdenk. Bijvoorbeeld aan het bezoek dat we met groep 6 en 7 op uitnodiging aan Veteranen dag in Den Haag hebben gebracht. We bezochten de Ridderzaal en maakten een praatje met de koning. Het defilé met ons op de eretribune maakte grote indruk.”
Voetballiefhebber Con de Groot noemt nog een prachtige herinnering. “We ontvingen Pierre de Groot, die speelde toen op het hoogtepunt in zijn carrière. Hij kwam naar onze school aan de Middenwal en werd opgewacht door 600 enthousiaste kinderen die hem begeleidden naar de feestelijk versierde gymzaal. Dat was een prachtige happening”.
En nog een herinnering: “We zijn twee keer met ons meidenteam kampioen geworden. Eerst gemeentelijk, vervolgens van Zuidwest Nederland, daarna heel Zuidwest Nederland, met uiteindelijk de wedstrijden op de KNVB campus waar we eindigden als derde van heel Nederland.”
Meer dan duizend kinderen in de klas
Petra Vermeulen (62) slaagde in 1985 voor de lerarenopleiding. In september is ze 40 jaar in het vak. “Ook ik ervaarde de gevolgen van het lerarenoverschot in die jaren. Dat betekende niet meteen een vaste baan, maar een periode van twee jaar invallen. Uiteindelijk kon ik starten op de Gummarusschool, als opvolger van de destijds helaas overleden Cees Dogge. Ik werkte aanvankelijk in de middenbouw met de groepen 3, 4 en 5. Een jaar of acht geleden ging ik naar de onderbouw. Ik heb altijd met enorm veel plezier lesgegeven”.
Petra woont thans weer in Bergen op Zoom, waar ze zich gelukkig voelt. “Als ik over het Zoombruggetje fiets voel ik me heerlijk”. Overigens heeft ze ook genoten van de tien jaar die ze in Steenbergen woonde. “Wij hebben in deze plaats veel meegemaakt en het was prettig wonen”.
In de afgelopen 40 jaar heb ik meer dan duizend kinderen in de klas gehad. Het was altijd genieten met hen. Je hebt nu kinderen van de leerlingen van toen in de klas. Dat is toch heel bijzonder”.
“Ik stop niet uit vrije wil. Mijn gezondheid heeft in de afgelopen jaren flink wat deuken opgelopen. Nu kreeg ik van de arts het dringende advies om te stoppen. Toch zie ik me niet helemaal niets doen. Wellicht kan ik hier of daar nog ondersteunen. Want het werken met kinderen vind ik heerlijk. Ik werp me nu op fietsen en tuinieren. Maar tegen de winter zie ik echt op”.
“Je krijgt een band met de kinderen”
Marlon Jordans (67) - een Krab in hart-en-nieren - startte als leerkracht in 1986 op de Fatimaschool in De Heen, waar Mart van Aalst directeur was, om vervolgens te gaan werken bij diens broer, die directeur was op de Joannes school in Oud-Gastel. “In 1988 solliciteerde ik met nog een 300-tal anderen bij de Gummarusschool. Tot mijn grote vreugde werd ik daar aangenomen.”
”Wat ik leuk vind aan mijn werk? Eigenlijk bijna alles. Je hebt als leerkracht veel vrijheid om dingen te doen. Zowel het onderwijs als de maatschappij verandert. Dat betekent dat je blijft leren. Je bouwt zo een enorme expertise op. Het contact met de kinderen vind ik geweldig. Op dit moment heb ik een groep 3 die enorm leuk is. Voorheen had ik heel diverse groepen, waaronder ook wel een aantal pittige, dat betekende ware uitdagingen.”
“Je krijgt een band met de kinderen. Was de aanpak vroeger klassikaal, tegenwoordig is het meer individueel. Zien wat een kind nodig heeft. Bij de een is dat een aai over de bol, bij een ander een begrijpende blik, bij weer een ander moet je ingrijpen: ‘En nu ga je zitten’. Heel belangrijk is het bieden van structuur, daaraan hebben de kinderen behoefte en ook aan duidelijkheid.”
In tranen
Ik heb altijd genoten van de feestweken hier op school en ook de feesten met collega’s. Vanwege ons vertrek is er een afscheidsfeest georganiseerd. Toen ik de uitnodiging daarvoor open maakte en de confetti te voorschijn zag komen, kwamen bij mij de tranen. Ik neem afscheid met een dubbel gevoel. Maar ik weet dat ik het los moet laten. Ik wilde destijds naar het conservatorium. Het werd het onderwijs. Het was achteraf bezien een gouden keus”.
Zowel Con de Groot, Marion Jordans als Petra Vermeulen zijn er duidelijk over. Als ze nu weer voor de keuze zouden staan werd het opnieuw werken in het onderwijs.
Door: Peter Vermeulen
