Ploegleider zijn in de Kleine Tour, wat betekent dat eigenlijk?

STEENBERGEN – Wie geboren en getogen is in Steenbergen kent de Kleine Tour al vele jaren. Hele gezinnen blokkeren de op één na laatste week van de schoolvakantie al ruim van tevoren. Bedrijven staan soms jaren op een wachtlijst om een ploeg te sponsoren en ploegleider zijn blijkt een grote eer te zijn. Waarom eigenlijk? Een dag mee tijdens een etappe en veel gesprekjes met ploegleiders levert een bijzonder kijkje achter de schermen op.

Achterin bij Jumbo

Al jaren genieten veel inwoners van Steenbergen van de karavaan als deze door hun straat rijdt. Zwaaien naar de rennertjes, wuiven met de speciale ‘Kleine Tour juichsjaal’, niemand verbaast zich erover. De rennertjes rijden keurig in het gelid vóór hun ploegwagen, begeleid door keiharde muziek en al even enthousiaste ploegleiders achter het stuur. Tijdens één van de etappes stelde Jumbo hun achterbank beschikbaar voor en kijkje in het hart van de Kleine Tour.

Vol programma

Als om half twaalf de karavaan vertrekt hebben de ploegen er al een heel programma op zitten. ’s Morgens werd iedereen op het sportpark verwacht voor de cyclocross. Aan de ploegleiders de taak iedereen op het juiste moment en in de juiste volgorde aan de start te krijgen. Aanmoedigen, troosten waar nodig en soms een hartig woordje spreken als een rennertje onsportief reageert. Als alle rennertjes klaar zijn moet iedereen verzamelen bij de bus. Tasjes met lekkers worden ingeladen. Brillen gepoetst en iedereen even insmeren tegen zonnebrand. De karavaan gaat vertrekken!

Zwaaien!

Pas als je in de karavaan meerijdt besef je pas hoe indrukwekkend het is als er zoveel publiek langs de kant staat te zwaaien. Ook ploegleiders Iwan en Martin genieten zichtbaar. ‘Ruitenwisser’ klinkt het uit de enorme boxen boven op de Jumbo-bus. De armen van de rensters gaan omhoog en van links naar rechts. Het publiek klapt vrolijk mee en langzaam maar zeker verlaat de karavaan het bebouwde gebied.

Koffietijd

In de bus is het tijd voor een kop koffie en een broodje. “Wij eten altijd tijdens het rijden” legt Martin uit. “Want de rensters gaan vóór. Als die meiden pauzeren hebben we de handen vol aan drinken inschenken en zorgen dat ze allemaal voldoende eten” vult Iwan aan. “Scooter! Even naar rechts. Let op, even naar rechts” zegt Martin door de microfoon. De dames reageren lauwtjes, maar ze gaan naar rechts. De scooterrijder die, met veel andere medewerkers, deel uitmaakt van de karavaan, kan veilig voorbij rijden.

Hoe zit dat nou?

Eindelijk is er gelegenheid om de prangende vraag te stellen: ‘Waarom doen jullie dit eigenlijk? Waarom geven jullie een week vakantie op om een groep kinderen onder je hoede te nemen en door de hele regio te rijden?’
“Ik ben een kind van Zuid en de Kleine Tour was in het begin echt iets van Zuid. Mijn hele familie was erbij betrokken. Zelf werd ik medewerker en mocht soms invallen als Iwan of Wietse verhinderd waren.” “Toen Wietse stopte heb ik Martin gevraagd of hij misschien interesse had ploegleider te worden. Hij heeft er niet lang over hoeven nadenken” lacht Iwan die dit jaar zijn 25-jarig jubileum viert.

Muziek uit

Praten en rijden in de bus gaat beide heren goed af. Ze zijn geen enkel moment afgeleid. Op enig moment gaat bij alle ploegen de muziek uit. Waarom? “We komen zo voorbij paarden, die kunnen erg onrustig worden van al het kabaal, dus zetten we het geluid gewoon even uit” legt Martin uit. Deze stille momenten en rechte stukken in de route zijn voor de begeleiders wel een beetje saai. Gelukkig is er een groepsapp. Gekke foto’s, filmpjes en allerlei flauwekul wordt tijdens dit soort momenten onderling gedeeld om de tijd te doden.

Alles is top!

De karavaan stopt in Huijbergen. Fietsen worden geparkeerd en op slot gezet. De klep van de bussen gaat open en kleedjes worden neergelegd. Het is etenstijd! Bij Van Meel Metaal komt een heuse picknicktafel uit de bus. “Wij vinden het belangrijk dat de rennertjes even goed kunnen zitten om te eten en uit te rusten” vertelt ploegleidster Lizzy. Samen met Jeroen mag zij het team begeleiden. “Mijn man en ik stonden al elf jaar op de wachtlijst om sponsor te worden toen ik gebeld werd of we nog interesse hadden” legt de ploegleidster uit. “Wat ben ik blij dat we ‘ja’ gezegd hebben. Het is geweldig, je krijgt zoveel terug!”

Toch het virus?

Jeroen staat lachend naast haar. “Ze is ook besmet door het virus” meent hij. “Als je er eenmaal mee in aanraking komt ben je verloren.” Jeroen spreekt uit ervaring, zijn hele familie is al jaren bij de Klein Tour betrokken. Bij Vuurwerkland wordt gezongen voor een jarige en bij Puur puffen ploegleidsters Moniek en Elien even uit. Hun meiden zitten rustig op een groot kleed, lekker even te chillen.

Even geen scherm

“Voor mij zijn de Kleine Tour, naast carnaval, de mooiste weken van het jaar” verklapt Moniek. “Deze week draait erom kinderen een mooie vakantieweek te geven.” Elien ervaart de Kleine Tour als een bubbel waarin iedereen samen zo’n fijne band heeft. “Het is een evenement voor iedereen. Mensen van 0 tot 100 komen naar de tijdrit. Geweldig! Maar ook voor de kinderen, het maakt niet uit of je sportief bent, een dure fiets hebt of hoe oud je bent. Iedereen kan winnen!” Later voegt Elien nog iets toe aan haar gevoel bij de Kleine Tour. “Even niet op die telefoon, elkaar helpen als het bergop of met tegenwind zwaar is voor een ander. Gewoon, sociaal gedrag, dat leert de Kleine Tour je.”

Tandje terug

Het bergop rijden waar Elien over sprak, wordt bij Hoogerheide werkelijkheid. In de bus coacht Martin de rensters. “Neem afstand van Vuurwerkland. Even rustig aan, nog meer afstand nemen en een tandje terug.” De meiden worden wat ongeduldig, want ze weten inmiddels wat hen te wachten staat. Als ze het sein krijgen dat ze mogen gaan, stampen ze op de pedalen om fietsend boven aan de heuvel te komen. Het publiek klapt en juicht alsof ze op de Alpe d’Huez staan. Het is zwaar, maar met hier en daar een beetje hulp komen alle rensters boven.

Teamgevoel

Bij de volgende stop in Bergen op Zoom hebben Kittie en Patrick van Verkaart Bouwbedrijf even tijd voor een praatje. ‘Het is gewoon een grote familie” zegt ook Kittie. Daarom was ze ook meteen enthousiast toen zij gevraagd werd ploegleidster te worden van de ploeg van haar werkgever. Jaren later kwam Patrick erbij. “Ik hoefde niet na te denken toen Kittie mij vroeg” lacht de vrolijke ploegleider. “We hebben een klik met elkaar en Kittie begrijpt mijn humor.” Dat blijkt maar goed ook. Patrick verzint regelmatig iets, zoals een verkleedpartij als Belgische ‘wegkapitein’, waarmee hij de hele karavaan verraste.

Wat een ervaring!

Onderweg terug naar Steenbergen hebben de ploegleiders weinig tijd voor een praatje. Er wordt afgesproken hoe laat de ploeg weer moet verzamelen voor de disco bij het zwembad en dat roze kleding gewenst is. Een van de rennertjes komt naast de ploegwagen rijden. Of K3 op mag. De meisjes komen dansend op hun fiets de gemeentegrens weer over. Wat een energie, wat een geweldige ervaring om mee te mogen rijden!

De jongere ploegleiders

Veel ploegen hebben leiders die al vele jaren inzetten voor hun ploeg. Maar er zijn enkele nieuwe ploegen die wat minder ervaring hebben en niet van jongs af aan betrokken zijn. De 3 Koningen bijvoorbeeld en Green Egg. De meiden van Verbeek zijn de jongsten van de ploegleiders. Lonneke en Didi zijn zowat samen opgegroeid. ‘We hebben allebei wel een paar jaar meegefietst” legt Lonneke uit. “Maar toen de mogelijkheid kwam een ploeg te mogen leiden wist ik dat ik dat alleen met Lonneke samen wilde doen” vult Didi aan.

Geen druk

De meiden wisten niet wat hen te wachten stond, maar zoals te verwachten viel, werden ze opgenomen in de Kleine Tour familie en kregen ze veel hulp van de andere ploegleiders. Het werd een meisjesteam en dat vonden de dames helemaal prima. “We leggen onze ploeg geen druk op, dat vinden wij erg belangrijk” zegt Didi. “De meiden een leuke week bezorgen, daar draait het voor ons om.” De dames doen alles op gevoel, en dat - zo zeggen beiden vol overtuiging - is een gevoel wat ze nog lang willen overbrengen op hun rennertjes.

De laagdrempeligheid

Stijn en Remco van Glastuinbouw blijven wat gematigder onder het ‘virus’ van de Kleine Tour. “Voor mij geldt dat ik niet op kan tegen het enthousiasme van mijn vader en zus,” lacht Stijn. ”Ik heb vroeger wel mee gedaan, maar het was ook oké toen ik gestopt was.” Toch rolde Stijn weer terug in het wereldje van de Kleine Tour. Glastuinbouw werd overgenomen en dat bleek best lastig. “Er was geen eenheid in de ploeg, de jongens hadden niet zoveel met elkaar.” Inmiddels is Glastuinbouw een ploeg om rekening mee te houden. “Maar”, beweert ploegleider Remco. “Het plezier van de jongens staat voorop. Wij waarderen vooral de laagdrempeligheid van de Kleine Tour. Iedereen is gelijk, iedereen kan winnen.”

Het virus?

Terugblikkend op alle gesprekken - ook met andere ploegleiders - blijkt het ‘Kleine Tour virus’ echt te bestaan. Want hoe verklaar je anders dat zoveel mensen een week vakantie opofferen. Zich belangeloos ontfermen over andermans kinderen en met veel plezier en trots inzetten voor hun ploeg. Om met gouden ploegleider Petra te spreken: “We zijn allemaal familie, in goede én slechte tijden staan we voor elkaar klaar.”